სეზონური ენერგიის შენახვისა თუ ნულოვანი გამონაბოლქვის მქონე ავიაციის დიდი პერსპექტივის სახით, წყალბადი დიდი ხანია განიხილება, როგორც ნახშირბადის ნეიტრალიტეტის აუცილებელი ტექნოლოგიური გზა. ამავდროულად, წყალბადი უკვე მნიშვნელოვანი საქონელია ქიმიური ინდუსტრიისთვის, რომელიც ამჟამად წყალბადის უდიდესი მომხმარებელია გერმანიაში. 2021 წელს გერმანიის ქიმიურმა ქარხნებმა მოიხმარეს 1.1 მილიონი ტონა წყალბადი, რაც 37 ტერავატ საათის ენერგიას და გერმანიაში გამოყენებული წყალბადის დაახლოებით ორ მესამედს შეადგენს.

გერმანიის წყალბადის სამუშაო ჯგუფის კვლევის თანახმად, ქიმიურ ინდუსტრიაში წყალბადზე მოთხოვნა შესაძლოა 220 ტერავატ/სთ-ზე მეტს მიაღწიოს, სანამ 2045 წელს ნახშირბადის ნეიტრალიტეტის დადგენილი მიზანი არ იქნება მიღწეული. ქიმიური ინჟინერიისა და ბიოტექნოლოგიის საზოგადოების (DECHEMA) და მეცნიერებისა და ინჟინერიის ეროვნული აკადემიის (acatech) ექსპერტებისგან შემდგარ კვლევით ჯგუფს დაევალა წყალბადის ეკონომიკის მშენებლობის საგზაო გეგმის შემუშავება, რათა ბიზნეს, ადმინისტრაციულ და პოლიტიკურ აქტორებს ერთობლივად გაეგოთ წყალბადის ეკონომიკის პოტენციური სამომავლო პერსპექტივები და მისი შესაქმნელად საჭირო ნაბიჯები. პროექტმა გერმანიის განათლებისა და კვლევის სამინისტროსა და გერმანიის ეკონომიკური და კლიმატის ცვლილების სამინისტროს ბიუჯეტიდან 4.25 მილიონი ევროს ოდენობის სუბსიდია მიიღო. პროექტით მოცული ერთ-ერთი სფეროა ქიმიური მრეწველობა (გადამამუშავებელი ქარხნების გარდა), რომელიც წელიწადში დაახლოებით 112 მეტრულ ტონა ნახშირორჟანგის ეკვივალენტს გამოყოფს. ეს გერმანიის მთლიანი ემისიების დაახლოებით 15 პროცენტს შეადგენს, თუმცა სექტორი მთლიანი ენერგიის მოხმარების მხოლოდ დაახლოებით 7 პროცენტს შეადგენს.

ქიმიურ სექტორში ენერგიის მოხმარებასა და ემისიებს შორის აშკარა შეუსაბამობა განპირობებულია ინდუსტრიის მიერ წიაღისეული საწვავის, როგორც ძირითადი მასალის გამოყენებით. ქიმიური ინდუსტრია არა მხოლოდ ნახშირს, ნავთობსა და ბუნებრივ აირს იყენებს ენერგიის წყაროდ, არამედ ამ რესურსებს, როგორც ნედლეულს, ელემენტებად, ძირითადად ნახშირბადად და წყალბადად ყოფს, რათა ხელახლა შეერწყას ქიმიური პროდუქტების წარმოებისთვის. ასე აწარმოებს ინდუსტრია ძირითად მასალებს, როგორიცაა ამიაკი და მეთანოლი, რომლებიც შემდეგ გადამუშავდება პლასტმასის და ხელოვნური ფისების, სასუქებისა და საღებავების, პირადი ჰიგიენის საშუალებების, საწმენდი საშუალებებისა და ფარმაცევტული საშუალებების სახით. ყველა ეს პროდუქტი შეიცავს წიაღისეულ საწვავს და ზოგიერთი მათგანი მთლიანად წიაღისეული საწვავისგან შედგება, ხოლო სათბურის გაზების წვა ან მოხმარება ინდუსტრიის ემისიების ნახევარს შეადგენს, ხოლო მეორე ნახევარი გარდაქმნის პროცესიდან მოდის.

მწვანე წყალბადი მდგრადი ქიმიური ინდუსტრიის გასაღებია

ამგვარად, მაშინაც კი, თუ ქიმიური ინდუსტრიის ენერგია მთლიანად მდგრადი წყაროებიდან მომდინარეობს, ის ემისიებს მხოლოდ გაანახევრებს. ქიმიურ ინდუსტრიას შეუძლია თავისი ემისიების განახევრება ნამარხი (ნაცრისფერი) წყალბადიდან მდგრად (მწვანე) წყალბადზე გადასვლით. დღეისათვის წყალბადი თითქმის ექსკლუზიურად ნამარხი საწვავისგან იწარმოება. გერმანია, რომელიც წყალბადის დაახლოებით 5%-ს განახლებადი წყაროებიდან იღებს, საერთაშორისო ლიდერია. 2045/2050 წლისთვის გერმანიის წყალბადზე მოთხოვნა ექვსჯერ მეტად გაიზრდება და 220 ტერავატ/სთ-ს გადააჭარბებს. პიკური მოთხოვნა შეიძლება 283 ტერავატ/სთ-ს მიაღწიოს, რაც მიმდინარე მოხმარების 7.5-ჯერ მეტია.